In Italie zie je vaak flessen water op straat of bij ingangen. Het zijn geen vergeten flessen. Nee, ze moeten daar blijven staan want ze hebben een functie.
Het is om te zorgen dat honden en katten er niet tegen aan piesen. De een zegt dat de dieren niet van het geluid houden als ze hun behoefte doen, de ander zegt dat de beestjes niet van de reflecties van het licht houden. Om de proef op de som te nemen heb ik ook een fles water bij ons voor het raam gezet, op de plek waar onze dakpoezen graag liggen. Nou ze stappen er gewoon overheen… Piesen doen ze er sowieso niet dus dat kan ik niet uit testen. Volgens mij is het vooral tegen honden want er lopen maar weinig katten rond in Milaan, tenminste… niet op straat.

Villa Clement in Piccolino

Zaterdag zijn we paddenstoelen gaan zoeken in een bos bij het gehucht Piccolino (bij San Vigilio). ’s Nacht had het geregend en geonweerd en daarom zijn er veel paddenstoelen uit de grond gekomen. Heel veel. Ze zijn nog klein en de meeste laten we staan. Als we weer terug naar de auto lopen, met toch wel 2,5 kilo aan cantherellen en eekhoorntjesbrood, zie ik iemand met een heel mooi lief jong poesje in zijn armen. Ik aai het beestje en hij vraagt of ik nog meer beestjes wil zien. Lijkt me wel leuk, dus we lopen een kleine stal in waar een paar koeien, 2 kalfjes van een week oud staan, een minipony en een hond. En hij vraagt of we zin in een kopje koffie hebben. Is goed. We lopen met hem mee naar de keuken waar zijn moeder (bijna 80 jaar) de Ladinische krant zit te lezen. Ze kijkt een beetje verbaasd op maar gaat dan koffie zetten. We drinken koffie, praten over de dieren, en proberen de mengeling van Italiaans, Duits en Ladinisch te begrijpen.

Waar maak je dat nog mee, dat je als wildvreemde mensen gewoon voor een bakje koffie bij iemand thuis wordt uitgenodigd?

Zeldzaam, heel zeldzaam… een lege metro. Normaalgesproken rijdt de metro in Milaan tot half 1 ’s nachts, ook in het weekend. Maar dit keer, zonder dat het ergens aangekondigd is, rijdt hij tot half 2 ’s nachts. Dus niemand weet er van, alleen wij omdat we op de heenweg gevraagd hadden hoe laat de laatste metro ging. We komen terug van een etentje bij vrienden. ‘Etentje’ is eigenlijk niet het goede woord. Het was een superlekker 7-gangendiner. Ja, lekker eten speelt een belangrijke rol in Italie…

Waterdamp

Ondanks de regen en onweersbuien (zelfs storm, vorige week zijn er in onze wijk 25 bomen omver gewaaid) is het ook warm. In sommige metrostations hebben ze daarom ventilatoren hangen die waterdamp verspreiden. Lekker koel! Op de foto zie je ook iets wat ik altijd grappig vind: terwijl de een naar verkoeling snakt in haar hemd, zie je anderen gewoon met een trui of een jas aan. Italianen zijn namelijk ook erg bang voor ‘prendere freddo’ oftewel kou vatten.

De KRO is wel Italie minded. Na de Italiaanse droom worden er in de maand juli een reekse Italiaanse films uitgezonden: http://www.kro.nl/nieuws.aspx?articleid=154675 .
Eigenlijk ken ik er niet zoveel van, maar in de film Il piu’ bel giorno della mia vita speelt een van mijn favoriete Italiaanse acteurs: Luigi Lo Cascio (Claudio in de film). Wat ik mooi aan Italiaanse films vind is dat het accent op het dagelijkse leven ligt. Niet zo zeer de good guys tegen de bad guys zoals in Amerikaanse films. Het zijn de problemen van alle dag die centraal staan.

Na de winst van Oranje op Frankrijk afgelopen vrijdag waren de Italianen erg bang voor een ‘biscotto olandese’, een Nederlands koekje. Koekje? Ja, omdat Nederland het lot van Italie en Frankrijk in handen had.

‘Biscotto’ is in voetbaltermen een akkoordje tussen twee voetbalteams. Voor Nederland was het resultaat in de laatste groepswedstrijd niet belangrijk en had Roemenie kunnen laten winnen. Met een opstelling van 9 ‘bank’spelers waren de Italianen dus boos op de Zwaan. De Zwaan? Ja, Marco van Basten wordt in Italie nog steeds ‘cigno’ genoemd om zijn elegantie op het veld in de gouden jaren van Milan. Maar na afloop vroegen de Italiaanse commentatoren, eentje zelfs met een oranje sjaal om, meteen ’scusa’ aan de Zwaan omdat er van een biscotto geen sprake was. Scusa? Ja, ’sorry’.
Zo. Heb je ook weer 3 Italiaanse woorden geleerd. Het zal overigens nog wel even doorgaan met het getoeter in de stad

Het blijft nog steeds regenen hier, niet meer continue, maar nog steeds wel elke dag. In de musea in Milaan zijn ze goed voorbereid op regen. Je kunt je paraplu kwijt in een “paraplukluisje”.

In de modestad Milaan kan natuurlijk de hondenmode niet ontbreken. Met de modieuze halsbandjes, strikjes en jasjes kun je net doen alsof je hond een barbiepop is.

Voor degenen die in Italie op vakantie gaan, wil je weten wat je op je bord krijgt als je een trota, merluzzo of sogliola bestelt?
Hier vind je een overzicht van visbenamingen in het NL, EN, FR, DU, SP en IT.  En ook de wetenschappelijke naam.
http://www.steloy.be/HTMLsite/Zelf_koken/Visbenamingen.htm.
Uitgebreider is deze http://www.instructor-training.com/d8050.asp, maar iets minder overzichtelijk.

En kijk ook even op www.goedevis.nl om te zien of je niet een overbevist soort kiest.

London staat bekent om zijn regen. Milaan niet. Maar, hoewel het lente is, zit ik nu al een dikke week in de regen. En ik vroeg me dus af hoeveel regen er in Milaan valt. En in London. En in Amsterdam. Hier dus een grafiekje (gebaseerd op cijfers van http://meteo.it.msn.com/). Milaan en London verschillen weinig in de centimeters regen per jaar. In Amsterdam is het toch nog een stukje natter. Achter de plaatsnamen vind je de totalen van het gehele jaar.
En wat zie je in de maanden april, mei en juni? In Milaan valt meer regen dan in de andere 2 steden! En ook in oktober.