Dat van de italiaanse straatborden, die verwarrend werken is echt iets typisch, hoor!
Je vindt die echt overal. Je komt vaak voor plaatsborden te staan (op een zelfde paal of plein, waarvoor je ze hetzij naar rechts hetzij naar links toe sturen. En waar ga je dan heen? Of voor kaarten met erop geschreven: Tutte le direzioni! (= Alle richtingen) en op dezelfde paal met een pijl in diezelfde richting zoiets als ‘geen doorgaand verkeer’.
V.w.b. verwarring, herinner ik mij mijn eerste jaar als au-pair in Florence (1972). Ik was toen, een beetje in een buitenwijk, op zoek naar een nederlands taalcentrum of zo, waarvan ik straatnaam en huisnr. wist. Begin ik de straat door te lopen en de huisnummers te lezen, die in een volgorde als volgt waren aangegeven:
10, 12, 14, 26, 44, 6 …!!
Om gek van te worden. Ha, ha. Typisch italiaans: l’arte di arrangiarsi (= je moet leren jezelf te behelpen): Ik moet zeggen, na jaren verblijf hier, dat zo’n cultuur wel je fantasie helpt te ontwikkelen, hoor, in tegenstelling tot de landen waar alles zo georganiseerd is, dat je bij het minste probleem beangstigd raakt en niet weet wat je moet doen.
Ha ha. Ik moest laatst met de trein en loop langs de wagons.
Ik zie de nummering: 1, 2, 10, 4, 5, 6, 7, 8 en 9. Veel mensen met een reservering voor wagon 10 konden natuurlijk wagon 10 niet vinden omdat ze toen ze nummer 1 zagen aan het begin van het perron direct naar het einde van van het perron waren gelopen…
Dat van de italiaanse straatborden, die verwarrend werken is echt iets typisch, hoor!
Je vindt die echt overal. Je komt vaak voor plaatsborden te staan (op een zelfde paal of plein, waarvoor je ze hetzij naar rechts hetzij naar links toe sturen. En waar ga je dan heen? Of voor kaarten met erop geschreven: Tutte le direzioni! (= Alle richtingen) en op dezelfde paal met een pijl in diezelfde richting zoiets als ‘geen doorgaand verkeer’.
V.w.b. verwarring, herinner ik mij mijn eerste jaar als au-pair in Florence (1972). Ik was toen, een beetje in een buitenwijk, op zoek naar een nederlands taalcentrum of zo, waarvan ik straatnaam en huisnr. wist. Begin ik de straat door te lopen en de huisnummers te lezen, die in een volgorde als volgt waren aangegeven:
10, 12, 14, 26, 44, 6 …!!
Om gek van te worden. Ha, ha. Typisch italiaans: l’arte di arrangiarsi (= je moet leren jezelf te behelpen): Ik moet zeggen, na jaren verblijf hier, dat zo’n cultuur wel je fantasie helpt te ontwikkelen, hoor, in tegenstelling tot de landen waar alles zo georganiseerd is, dat je bij het minste probleem beangstigd raakt en niet weet wat je moet doen.
Ha ha. Ik moest laatst met de trein en loop langs de wagons.
Ik zie de nummering: 1, 2, 10, 4, 5, 6, 7, 8 en 9. Veel mensen met een reservering voor wagon 10 konden natuurlijk wagon 10 niet vinden omdat ze toen ze nummer 1 zagen aan het begin van het perron direct naar het einde van van het perron waren gelopen…