Villa Clement in Piccolino
Zaterdag zijn we paddenstoelen gaan zoeken in een bos bij het gehucht Piccolino (bij San Vigilio). ’s Nachts heeft het geregend en geonweerd en daarom zijn er veel paddenstoelen uit de grond gekomen. Heel veel. Ze zijn nog klein en de meeste laten we staan. Als we weer terug naar de auto lopen, met toch wel 2,5 kilo aan cantherellen en eekhoorntjesbrood, zie ik iemand met een heel mooi lief jong poesje in zijn armen. Ik aai het beestje en hij vraagt of ik nog meer beestjes wil zien. Lijkt me wel leuk, dus we lopen een kleine stal in waar een paar koeien, 2 kalfjes van een week oud staan, een minipony en een hond. En hij vraagt of we zin in een kopje koffie hebben. Is goed. We lopen met hem mee naar de keuken waar zijn moeder (bijna 80 jaar) de Ladinische krant zit te lezen. Ze kijkt een beetje verbaasd op maar gaat dan koffie zetten. We drinken koffie, praten over de dieren, en proberen de mengeling van Italiaans, Duits en Ladinisch te begrijpen.
Waar maak je dat nog mee, dat je als wildvreemde mensen gewoon voor een bakje koffie bij iemand thuis wordt uitgenodigd?
