Alleen in de metro

Zeldzaam, heel zeldzaam… een lege metro. Normaalgesproken rijdt de metro in Milaan tot half 1 ’s nachts, ook in het weekend. Maar dit keer, zonder dat het ergens aangekondigd is, rijdt hij tot half 2 ’s nachts. Dus niemand weet er van, alleen wij omdat we op de heenweg gevraagd hadden hoe laat de laatste metro ging. We komen terug van een etentje bij vrienden. ‘Etentje’ is eigenlijk niet het goede woord. Het was een superlekker 7-gangendiner. Ja, lekker eten speelt een belangrijke rol in Italie…

Warm?

Waterdamp

Ondanks de regen en onweersbuien (zelfs storm, vorige week zijn er in onze wijk 25 bomen omver gewaaid) is het ook warm. In sommige metrostations hebben ze daarom ventilatoren hangen die waterdamp verspreiden. Lekker koel! Op de foto zie je ook iets wat ik altijd grappig vind: terwijl de een naar verkoeling snakt in haar hemd, zie je anderen gewoon met een trui of een jas aan. Italianen zijn namelijk ook erg bang voor ‘prendere freddo’ oftewel kou vatten.

Italiaanse filmklassiekers bij de KRO

De KRO is wel Italie minded. Na de Italiaanse droom worden er in de maand juli een reekse Italiaanse films uitgezonden: http://www.kro.nl/nieuws.aspx?articleid=154675 .
Eigenlijk ken ik er niet zoveel van, maar in de film Il piu’ bel giorno della mia vita speelt een van mijn favoriete Italiaanse acteurs: Luigi Lo Cascio (Claudio in de film). Wat ik mooi aan Italiaanse films vind is dat het accent op het dagelijkse leven ligt. Niet zo zeer de good guys tegen de bad guys zoals in Amerikaanse films. Het zijn de problemen van alle dag die centraal staan.